"จดจำในสิ่งพรากจาก" ไม่ใช่ชื่อหนังสือเล่มสุดท้าย ของ อิตซึกิ(ชาย)ส่งมอบให้ อิตสึกิ(หญิง)

จากภาพยนตร์ LOVE LETTER (ใครไม่รู้เรื่องไม่เป็นไรไปหามาดู..) แต่เป็น...!!!

.....................................................................

 เหตุเกิดจากวันงานเปิดจอง บลอคขุ อิมโพรไวส์ ของ อัพ ชุมชุมแก๊งค์ FHM และบางส่วนของ

ทีมงานเล่นอะไร ก็ได้ไปชุมนุมบริโภคนิยมกัน หนึ่งในหลายๆเรื่องที่คุยกัน ก็จะพูดถึงวีรกรรม

ในอดีตที่ไม่มีวันหวนคืน ..กลยุทธการแอบการ์ตูนเข้าบ้าน..หมูสิบ!!??(อย่า งงเดี๋ยวอธิบาย)

ก็มาคิดดูว่า บางสิ่งบางอย่างในชีวิต เป็นเรื่องที่ไม่มีวันหวนกลับ..หรือถ้าจะกลับไปได้ ความประทับใจ

ก็แตกต่างจากวันวาน..เฮียชาติ เคยให้ข้อคิดว่า บางอย่างเป็นความทรงจำจะสวยงามกว่า...

มาดูกันว่า... "จดจำในสิ่งพรากจาก" ของผมมีอะไรบ้าง..

-ขนมโตเกียว หน้าโรงเรียนแสงทองวิทยา อ.หาดใหญ่ จ.สงขลา 

สมัยผมอยู่ประถมหนึ่ง(อย่าถามว่ากี่ปีมาแล้ว) ได้เงินไปโรงเรียนวันละบาท ทุกๆเช้าเด็กทุกคน

ต้องผ่านด่านขนมหน้าโรงเรียน ที่มีเรท ราคาราวๆ 1 บาท จึงเป็นจุดวัดใจ ถ้าติดกับด่านตั้งแต่เช้า

นั่นก็แปลว่า ทั้งวันอดซื้ออย่างอื่น!!!หนึ่งในด่านที่ยากจะลืมคือ ขนมโตเกียว ที่ไม่เหมือนใคร

ชิ้นละ1บาทแต่ขนาดใหญ่กินได้หลายคำ  แป้งที่ใช้จะมีลักษณะกรอบเหมือนแป้งขนมเบื้อง

มากกว่า และไส้ที่ใช้เป็นมะพร้าวหวานๆ .. เป็นการกินขนมโตเกียวครั้งแรก ทำให้จนถึงตอนนี้

เวลาเห็นขนมโตเกียวแบบที่ขายทั่วไปในใจผมคิดว่าเป็นของปลอมซะทุกที...

-ตุ๊กตุ่นANT 

หนึ่งในสิ่งที่ดึงดูดตังค์เด็กยุคนู้นก็ต้องติดโผ ตุ๊กตุ่นantตุ๊กตุ่นที่จำลองสารพัดตัวการ์ตูนสารพัดท่า

สารพัดแบบ นอกจากเอามาเล่นตามจินตนาการ ยังเอามาเล่นทอยเส้น ที่ต้องใช้เทคนิกล้ำเลิศ

ทั้งมัดลวด ฝนกับซีเมนท์ให้บาง ตัวไหนท่าดีๆทอยแม่นๆ จะต้องแลก 1:10 (ผมจำตัวป๊อบอายได้55)

ที่เล่นคู่กันของเด็กภาคใต้(และที่ปลูกยางพารา)ก็ต้องตอกลูกยาง ลูกยางไส้เทียน ลูกยางคางคก...

คงเหมือนเด็กยุคนี้เล่นการ์ดเกมส์ล่ะมั๊ง....

-เทคนิกล้ำซุกการ์ตูนในเสื้อ!!!

คนรุ่นผมตอนเป็นเด็ก พ่อแม่คงจะมีความเชื่อว่าถ้าไม่อ่านการ์ตูนจะเรียนเก่งขึ้น  จึงไม่สนับสนุนการซื้อ

การ์ตูน นอกจากไม่ซื้อให้ยังห้ามไม่ให้เอาเงินเก็บไปซื้ออีก แต่ไม่มีทาง!!! ดังนั้นการลำเลียงการ์ตูน

เข้าบ้านจึงเป็นภารกิจ ที่ตื่นเต้นเสมอ เทคนิกของพ้มมีวิธีเดียว...ซุกในเสื้อ(สิ้นคิดสิ้นดี.. เฮียชาติภูมิใจ

กับเทคนิกโยนการ์ตูนไประเบียงชั้นสองมาก..)การ์ตูนยุคนั้นก็เล่มใหญ่ๆทั้งนั้น เวลาซุกในเสื้อยังไงๆ 

ก็เห็นสันเป็นเหลี่ยมๆดันออกมา...มานึกดูผมว่าเสด็จแม่ของผมก็คงรู้นะแหละ แต่คงปล่อยๆมันไป555

-ชิงช้า

ประดิษฐกรรมล้ำเลิศชิ้นหนึ่งในความคิดของข้าพเจ้า ความเรียบง่ายที่ทำให้เท้าลอยจากพื้น และ

ภาพรอบข้างเปลี่ยนไป ยิ่งแกว่งเต็มเหนี่ยวยิ่งตื่นเต้น  แต่ประดิษฐกรรมชิ้นนี้สงวนไว้ให้เด็กเท่านั้น..

พิสูจน์ได้จาก..ล่าสุดพ้มไปนั่งเล่นๆ ในสวนสาธารณะแถวบ้าน ทั้งสัดส่วนของชิงช้ากับตัวพ้มและสายตา

ของคนรอบข้าง ทำให้ผมต้องฟอร์มนั่งเล่นแก้เมื่อย...เอาเท้าเขี่ยทรายเล่นแล้วเดินออกมา...เชอะ

-น้ำพริกปลาร้า สูตรท่านยาย

ทั้งๆที่ท่านยายพ้มเป็นชาวจีนแต่ทำปลาร้าด้วยสูตรอร่อยเหาะ ใช้ปลาฉลากหมักกับข้าวคั่ว(สูตรทั่วๆ ไปเห็นว่าใช้รำ)

น้ำกลือ ใส่ในโหล หมักไว้เป็นปี ระหว่างนั้นต้องค่อยๆเปิดมาเติมน้ำเกลือ วันไหนอารมณ์ดีๆอยากเห็นลูกหลาน

ได้กินเมนูเด็ด ก็จะนำมาทำให้กิน สีก็จะออกขาวๆไม่มีกลิ่นเหม็น รสเจ้มจ้น...แต่เสียดายท่านยายพ้มไม่อยู่ซะล่ะ...อืม....

-ภาพยนตร์  THE GOONIES

ได้ดูตั้งแต่สมัย ม.2-ม.3(อีกครั้งหนึ่ง..อย่าถามว่ากี่ปีมาแล้ว) เป็นภาพยนตร์ที่ตอนนั้นพ้มชอบดูมากๆ

การผจญภัยของกลุ่มเด็กๆที่มีคาแรกเตอร์ต่างๆกัน เพื่อหาขุมทรัพย์ที่ซ่อนอยู่ในเมือง  เพลงประกอบโดย

Cyndi Lauper ก็ฟังจนติดหู..ยังเคยชวนเพื่อนไปขึ้นเขาด้วยกันเพราะอยากผจญภัย..ขนาดนั้น..

ดังนั้นเมื่อออก dvd พ้มก็รีบคว้ามาทันที นำมามาดูอีกครั้งหวังเรียกความทรงจำกลับคืน...แต่ว่า

เมื่อเอามาดูในช่วงเวลานี้ ตัวผมรู้สึกเศร้าๆจ๋อยๆ อย่างบอกไม่ถูก การผจญภัยที่เหมือนเล่นเกมส์ เหมือน

อันตรายแต่แล้วก็ปลอดภัย ปัญหาทุกอย่างคลี่คลายอย่างแฮบปี้...ทุกอย่างสนุกแต่ผมรู้สึกโหวงๆงงๆ...

ไม่เข้าใจๆ จนเฮียชาติได้ให้ข้อคิดข้างต้น...

-หมูสิบ

เหตุการณ์นี้ไม่กี่ปีนี่เอง จากการรวมแก๊งค์ระยะต้นๆ ของ แก๊งค์วันศุกร์ มีเฮียชาติ เจ้าหนอน และพ้ม

ที่ทุกๆศุกร์จะตะลอนๆดูหนังสือที่คิโนะ ดูของเล่นที่มาบุญครอง แล้วจบท้ายด้วยหาของกิน ..ยุคนั้น

นิสัยการกินยังเน้นปริมาณเข้าว่า..หนึ่งในเมนูประจำคือ ร้านปิ้งย่าง ดดม. บุฟเฟท์ ที่ทำให้เกิด

วลี"หมูสิบ"นั่นก็เพราะปริมาณหมูแต่ละจานที่ให้มันช่างน้อย และแล่เหมือนใช้สันปังตอ ทำให้การปิ้งย่าง

เป็นอย่างทุลักทุเล ด้วยความรำคาญ เฮียชาติจึงได้เอ่ย วลีคลาสสิกนี้ขึ้น.."หมูสิบ" หมายถึงหมูสิบจาน

นั่นเอง..และที่สำคัญยังซัดกันหมดด้วยสิ..555แต่ยุคนี้คงทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว..กินเมนูปิ้งย่าง

แล้วมักร้อนในไม่สบาย ใครกินหมูกระทะบ่อยๆ เพลาๆ ลงบ้างก็ดี..อุกิ๊ว..ว

.....................................................................

ปล.   ใครหลงมาอ่านเพราะคิดว่าจะเศร้าซึ้งบ้างเนี่ย...

ปล.2  ใครคิดจะพิมพ์คอมเมนท์ว่าคนแก่ชอบพูดถึงความหลัง ...หยุดเลยพรรคพวก!!







edit สูตรปลาร้าคุณยาย สอบถามท่านแม่มาแล้ว...